Wat te doen als je subtiele weerstand herkend?

Ha, je hebt de subtiele weerstand herkend. Wat nu?

Geen 1-2-3-tje

Weerstand ombuigen naar mee-stand. Zou het als volgt kunnen werken?

  1. Herken de weerstand
  2. Maak de weerstand bespreekbaar
  3. Onderzoek samen waar de weerstand vandaan komt
  4. Benoem ook de emoties
  5. Neem de oorzaak van de weerstand weg
  6. Creëer een constructieve mindset ‘Ik zal er alles aan doen om het te laten slagen.’

Werkt het zo? Ik zou zeggen, was het maar waar. In deze blog zal ik aan verschillende elementen benoemen die je kunt gebruiken om iets constructief te doen met subtiele weerstand.

Feelings are facts

Je kunt jezelf echt vertrouwen. Als je het voelt, en ook al kun het niet goed duiden, dan is dat zo. Dan is er weerstand. Dus niet negeren of gaan twijfelen.

1e keus

Je hebt de subtiele weerstand herkend. En nu? Je kunt NU ingrijpen of niet. Je kunt hierbij de volgende overwegingen maken:

Slagveld: Kun je de enigziens overzien wat aanhaalt als je gaat ingrijpen? Is de gesignaleerde weerstand een uiting van ‘iemand heeft even een slecht momentje’ of het andere uiterste ‘gestapelde onvrede van 20 jaar’?

De ander: is de ander er aan toe? Je hebt het NIVEA (NietInVullenVoorEenAnder) principe maar je kunt nog steeds je gezond verstand gebruiken. Als b.v. bij iemand ‘al systems are over loaded’ situatie is dan is het wellicht een rede om niet in te grijpen. Of juist wel. Dat betekent wel dat je wel heel goed moet weten waar je mee bezig bent.

Tijd: ingrijpen gaat tijd kosten. Van enkele minuten tot ..? Is de tijd er?

Aandacht: bij ingrijpen gaat daar de aandacht daarnaar toe. Ten koste van wat? Wat komt er niet meer aan bod? Hoe erg is dat?

Ruimte: is de ruimte er geschikt voor? Zit je in een volle trein? Kun je elkaar wel goed verstaan? Voelt de ruimte waar je bent prettig?

Gezelschap: ben je met z’n tweeen of ben je in een volle zaal? En hoeverre zijn er anderen bij betrokken? Het uitgangspunt dat als je weerstand bemerkt dat andere aanwezigen dat ook in meer of mindere mate zullen bemerken. Wat doet het met het gezelschap als je niet/wel ingrijpt? En met jezelf?

Sfeer: Gezellig, ambicaal, VrijMiBo tot formeel, strak en gespannen. Wil je de sfeer veranderen?

Hoe voel je je? Waar zit op de schaal van ‘nog ff en dan ga ik huilen’ tot ‘ik kan de hele wereld aan’.

Ben ik competent genoeg? Ingrijpen is wel een ‘dingetje’. Als je het verkeerd aanpakt dan het veel tijd gaan kosten of je kunt wellicht onherstelbare schade aanrichten. Zeker als je de weerstand bemerkt bij mensen waar je regelmatig/veel mee samenwerkt is dan is het helemaal niet prettig als een verstoorde relatie hebt. Dat kun je je niet veroorloven. Bij verkeerd ingrijpen loop je ook het risico dat ‘het’ als een boemerang tegen je keert. Zit jij opeens in het beklaagde bankje. Wat ik in mijn dagelijkse (verander) praktijk zie is dat men niet goed weet hoe het goed aan te pakken en daarom maar niet ingrijpt. De subtiele weerstand wordt dan een sluipmoordernaar of subtiel wordt geweld. Ik zie maar zelde dat het vanzelf over gaat.

Belangrijk-Urgent: Subtiel kan grensoverschreidend zijn, zeker als er sprake van opzet is. Als de subtiele weerstand aan je eigenwaarde begint te knagen dan wordt het belangrijk om in te grijpen. Als belangrijk-urgent heel hoog scoren dan kan het alle voorgaande overwegingen overschaduwen.

Bewust de keuze te maken om niet in te grijpen is ook keus. Het kan een hele verstandige keuze zijn. Goed ook voor je eigenwaarde en je weet voor een volgende keer wat te creëren en te veranderen om wel in te kunnen grijpen.

Als je niet ingrijpt blijven er toch nog twee keuzes over: er op terug komen en wel ingrijpen.

Dat worden de onderwerpen van mijn volgende blog.